Verslag en foto's ontbijt(k)boek D. Safai

Dit ontbijt(k)boek van De Hanze was met de 50ste editie een feestelijke bedoening met knallende champagne! Past voorzitter Francis Callewaert schetste het verhaal vanaf de geboorte in 2003 tot deze 50ste editie. Een succesvol initiatief dat tot op vandaag nog steeds de verwachtingen inlost en zijn vast publiek heeft.

Met een recordopkomst van meer dan 50 Hanzeleden en genodigden was dit ontbijt(k)boek alvast een topper. Terecht merkte Francis zijdelings op dat we vandaag met Darya Safai pas aan onze vijfde vrouwelijke auteur zijn. Ook bij De Hanze is blijkbaar nog werk aan de winkel en de voorzitter in spe is bij deze alvast geïnformeerd.

Na het applaus voor onszelf werd het snel stil wanneer Darya Safai, genodigde en auteur van ‘Plots mocht ik niet meer lachen’ haar verhaal begon. Ze was vier toen de islamitische revolutie in Iran alle maatschappelijke structuren overhoop gooide, geleidelijk aan een religieuze dictatuur installeerde, waar geen plaats meer is voor de ’vrouw’.

Leven volgens de koran en de sharia werd er de nieuwe standaard. Uitbundigheid, muziek, humor, sport en sportwedstrijden zijn taboe voor meisjes en vrouwen. Verdraagzaamheid tegenover andere religies en kritisch denken worden door het regime zeer zwaar aangepakt door middel van o.a. de zedenpolitie. Verdwijningen van hoogopgeleide en kritische vrouwelijke studenten zijn schering en inslag. Het terreurregime van Iran staat tot op vandaag bekend om zijn honderden executies per jaar en de fascistische religieuzen laten weinig tot geen ruimte voor verandering. 

Darya, studente tandarts, laat haar kritische maar vreedzame stem horen, maar een geïnfiltreerde verklikker licht de geheime dienst in en ze wordt opgepakt. Darya wordt onverwacht op borgtocht vrijgelaten en besluit om het land te ontvluchten en haar reeds gevluchte echtgenoot in België te vervoegen. Via mensensmokkelaars belandt ze in Turkije, waar ze op een haar na en na tussenkomst van de Belgische diplomatie kan ontsnappen aan opsluiting door de Turkse geheime politie en uitlevering aan Iran.

«Toen ik het Atomium in het echt zag, wist ik: dit is mijn vrijheidsbeeld» vertelt ze met veel enthousiasme. In België werkt ze haar studies tandarts af en richt samen met haar man, eveneens tandarts, een aantal succesvolle tandartspraktijken op. Darya blijft vrouwenrechtenactiviste en scoort met haar banner «Let Iranian woman enter their stadiums» op de sportwedstrijden waar Iraanse ploegen deelnemen aan competities in Europa. Zo hoopt ze om vanuit haar nieuwe thuisbasis haar landgenoten in Iran nog een hart onder de riem te steken.

De groeiende groep radicale moslims in België baart haar grote zorgen, omdat ze bepaalde praktijken uit de Iraanse revolutie langzaamaan ziet binnensluipen in de Belgische moslimgemeenschap. Ze ziet met lede ogen aan hoe bepaalde politieke partijen dit gedogen, een dubbelzinnig discours voeren en hun standpunt goedpraten onder het predicaat van multiculturaliteit. Ze merkt dat de vrije keuze van de islamvrouwen in België wordt onderdrukt door de religieuzen en de gangbare machocultuur binnen islam. Darya engageert zich ook in de Belgische politiek en is sinds begin januari 2018 lid van NVA.

Darya Safai woont in Wemmel met haar man en twee kinderen, en een concrete invulling van haar politiek engagement zal ze later nog met de partij bepalen. «Ik kom op voor de vrijheid van vrouwen en voor de mensenrechten, ook hier in België en de tijd is rijp om dat als politica te doen». Dat Europa en België de islam in Europa blijvend onder druk moet zetten om zich te integreren en te dwingen om onze democratische regels te volgen, is de boodschap waarmee Darya haar betoog afsluit. Kortom een beklijvend verhaal van een gedreven en oprechte vrouwenrechtenactiviste, die wilt voorkomen dat wat ze zelf heeft meegemaakt, hier ook zou gebeuren.

Opgemaakt op: 19.12.2018
« Alle nieuws